Tsipoura del Caribe

Κάποιες στιγμές συνομωτεί το σύμπαν. Και εκεί που οι συνθήκες δεν είναι με το μέρος μας, έρχεται η καταιγίδα να διαλύσει κάθε ελπίδα για το καλύτερο. Και ξαφνικά, σαν να εμφανίζεται ο Ποσειδών, και χτυπώντας την τρίαινα του δυνατά, τα σύννεφα διαλύονται, και την θέση των άσχημων συνθηκών, διαδέχεται η καλοκαιρία. Αυτό που ακολουθεί δεν περιγράφεται. Μια γιορτή στήνεται και εμείς καλούμαστε να ξεκινήσουμε τον χορό. Οι μηχανισμοί παίρνουν φωτιά και ο πειρασμός είναι μεγάλος όταν αγγίζουμε το όριο των αλιευμάτων.

Αυτή ήταν η σκέψη που τρέλανε το μυαλό μας και ξεσήκωσε τα κουρασμένα κορμιά μας για ένα ολονύκτιο ψάρεμα, αγνοώντας τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα που προέβλεπε η ΕΜΥ.

Σταματήσαμε σε ένα restaurant στην εθνική για να πάρουμε καφέδες. Μια ομορφούλα κοπελίτσα δεν ήξερε να δουλέψει το «διαμάντι» που λέγεται «Elektra classic» και έτσι δεν καταφέραμε να απολαύσουμε τον «Estrella del Caribe».

Της εξήγησα ότι το Santo Domingo*, βγάζει ένα εκλεκτό χαρμάνι Arabica και αξίζει να το σέβεται κανείς. Μου χάρισε ένα χαμόγελο ενώ ο Γιώργος δεν ξέκολουσε τα μάτια του από το κορμί της ξανθιάς που έφευγε από το μαγαζί.

Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στη μπούκα του Ευβοϊκού και πράγμα ασυνήθιστο για τη περιοχή, ήμασταν μόνοι μας. Εκείνη τη στιγμή ο ουρανός είχε λίγη συννεφιά, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρισμένη, προδίδοντας την διάθεση της για ένα «ξέσπασμα».

Ο Γιώργος έβαλε μουσική. Δεν ξέρω τι ακριβώς ήταν, αλλά τέτοια βιολιά είχα ακούσει μόνο στην Βουδαπέστη. Ανάψαμε από ένα Cοhiba robusto και απολαύσαμε τον νερουλό καφέ μας παρακολουθώντας τον σπασμένο νότιο πεντάρι να χαϊδεύει με πάθος το υγρό δέρμα της.

Πρώτα λαμπύρισε η Αττική νότια, μετά η Δίρφυ στα νοτιοανατολικά. Προφανώς, το φυτίλι θα πυροδοτούσε κάποια στιγμή και τον δικό μας ουρανό. Γρήγορα στήσαμε τα καλάμια μας και ότι δεν χρειαζόμαστε μπήκε μέσα στο αμάξι. Από δολώματα είχαμε ωραία πράγματα. Καταπληκτικές μάνες, ντούρα μανάκια, μονοδόλια που σου μιλούσανε. Δύο φαραώ που μπορούσες να τους βάλεις σε ένα κουτί και να αρχίσεις τα στοιχήματα, στήνοντας τις πρώτες φαραομαχίες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Καλαμαράκια μικρά που φοριόντουσαν σε ένα αγκίστρι. Από τον πάγκο της αγοράς είχα επιλέξει ένα ένα, τα πιο μικρά κομμάτια φρίσσας. Πλήρες το μενού για την επιλογή μας να ψαρέψουμε με αγκίστρια 1/0 και πάνω, στοχεύοντας μόνο σε μεγάλα θηράματα.

Και ύστερα η γνωστή σε όλους μας στιγμή. Αυτή που περιμένουμε μέχρι να δούμε τα πρώτα σημάδια. Να κάνουμε τις πρώτες μας εκτιμήσεις. Να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι στο καλό συμβαίνει εκεί μέσα.

Ο Γιώργος κοίταξε τον ουρανό. Έβγαλε και άναψε ένα τσιγάρο. Φύσηξε τον καπνό και παρατήρησε την κίνηση της αιθάλης. Με φωνή γεμάτη, σιγουριά, μου ανακοίνωσε «Σε μία ώρα έρχεται η καταιγίδα».

Δυστυχώς μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχαμε ούτε ένα δεδομένο, που να μας βοηθήσει στη στρατηγική που θα ακολουθήσουμε. Ή μάλλον το μοναδικό δεδομένο ήταν ένα ωραίο σκαρτσίνι που μας έδειξε το πόσο πλούσιος ήταν ο βυθός για να φιλοξενήσει τσιπούρες.

Τα ρεύματα ήταν πολύ ισχυρά, με κατεύθυνση τον βορρά. βρισκόμασταν στη μπούκα του Ευβοϊκού.

Αισθανόμουν λίγο χαμένος, χωρίς να ξέρω ποια θα είναι η επόμενη κίνηση μου, λίγο πριν την καταιγίδα.

Σιχαίνομαι την αβεβαιότητα και χωρίς να το σκεφτώ, έφτιαξα ένα διπλάρι. Ένα καλαμαράκι ολόκληρο με ένα floater μέσα στη κουκούλα, ώστε να φωσφορίζει και να κινείται το καλαμάρι στα ρεύματα. Δεν περίμενα τίποτα στο καλαμάρι. Ήταν ο κράχτης στην αρματωσιά μου. Στο αγκίστρι που περίμενα να δουλέψει δόλωσα ένα καλό σκαρτσίνι που είχε βγει λίγο νωρίτερα. Ο Γιώργος συνέχιζε και αυτός την αναγνώριση του.

Με τις πρώτες ψιχάλες μαζέψαμε τα καλάμια και μπήκαμε γρήγορα στο αμάξι.

Έβγαλα το θερμός και γέμισα τα ποτήρια μας λίγο ζεστό black illy φτιαγμένο στα 12.5 bar και επομένως η κρέμα του espresso ήταν παχιά. Δυστυχώς δεν μας κράτησε και σύντομα κοιμόμασταν βαθιά.

Πετάχτηκα με τον ήχο αμαξιού και βγήκα έξω γρήγορα. Η βροχή είχε σταματήσει και η θάλασσα είχε λαδώσει προδίνοντας ένα όμορφο ξημέρωμα.

Σε λίγο σηκώθηκε και ο Γιώργος. Το πρώτο φως της ημέρας μας βρήκε ακόμα σε στάση αναμονής. Στην ηρεμία του πρωινού, το μόνο που κουνιότανε ήταν οι φαραώ. Τα φωτοχρώματα της συννεφιασμένης ανατολής λούσανε τις ψυχές μας δείχνοντας μας ποιος κάνει κουμάντο σε αυτή τη ζωή. Ήταν τόσο όμορφα όμως που δεν μπορούσα να κάθομαι να κοιτάω τα καλάμια.

Πήγα στο πορτμπαγκάζ να βρω την φωτογραφική.

Γύρισα πίσω και βρήκα τον Γιώργο να τσακώνεται με έναν τύπο. Αργότερα έμαθα ότι είχε κολλήσει κοντά στο Γιώργο για να ψαρέψει με ψαροτροφή. Πληροφορήθηκα επίσης ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει όση ώρα έλειπα.

Σε τέτοιες στιγμές πάντα υπάρχει κάτι, που θα συμβεί και θα σε αποτελειώσει. Θα σβήσει και την τελευταία σου ελπίδα. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να χαλαρώσεις για να το ευχαριστηθείς. Κρατώντας ακόμα τη φωτογραφική τράβηξα μια φωτογραφία τον Γιώργο.

Στην αρχή εμφανίστηκαν στον φάρο σε απόσταση 10 μέτρων από την ακτή. Μετά πήραν λίγο ανοιχτά την στροφή και σε απόσταση 100-150 μέτρων, έκαναν μια μεγαλειώδη παρέλαση μπροστά μας. Ήταν καμιά 15αριά και το κολύμπι τους θύμιζε έντονα γραφική παράσταση ταλάντωσης. Το ένα πίσω από το άλλο, με νωχελική αλλά γεμάτη χάρη κίνηση έκαναν την πρωινή τους βόλτα. Αν και η φάτσα τους και όλο το σκηνικό είχε μια αγνότητα, ένιωσα να μας υπενθυμίζουν ποιος είναι το αφεντικό στη περιοχή.

Τι κάνουμε;

Ο Γιώργος πρότεινε να πάμε σε άλλο μέρος. Του είπα να μείνουμε γιατί δεν ξέρεις μέχρι που θα φτάσουν κολυμπώντας. Επίσης δεν φαινόταν να κυνηγούν. Το χειρότερο να έκοβε η κίνηση για καμιά ώρα. Μετά σκεφτήκαμε ότι δεν είδαμε ποτέ καμία κίνηση και βάλαμε τα γέλια. Αποφασίσαμε να ψαρέψουμε κανένα δίωρο ακόμα και μετά επιστροφή.

Μετά από κανένα μισάωρο και άλλα δελφίνια πέρασαν από μπροστά μας με την ίδια ακριβώς κίνηση.

Ετοιμάζω να τα φωτογραφίσω όταν ακούω το σκίσιμο του αέρα και βλέπω ένα βαρίδι να σκάει κοντά στα δελφίνια. Ο Γιώργος δοκίμαζε το καινούργιο του Italcana Miura. Έχασα την ευκαιρία να τα φωτογραφίσω καθώς χάθηκαν και δεν τα ξαναείδα.

Καθώς μάζευα τα καλάμια ο Γιώργος την πέταξε έξω. Ήταν μισόκιλη και σπαρταρούσε μέχρι να φύγουμε. Όποτε είναι να βγει μια τσιπούρα θα την πάρει ο jewel. Άλλος ένας νόμος του ψαρέματος. Αν και συνήθως τις πρωινές τις παίρνει με κεφάλι φαραώ, αυτή την πήρε με μάνα.

Είμαι σπίτι μου και νοιώθω ότι έχω αδειάσει από όλες τις σκοτούρες της εβδομάδας. Στο μυαλό μου κυκλοφορεί μόνο η αλμύρα της θάλασσας και στον οισοφάγο μου ένα cappuccino με αφρόγαλα που έχει «τελειώσει» στους 63 βαθμούς C. Για άλλη μια φορά διαπιστώνω πόσο σπουδαίος είναι ο portioli top όταν φρεσκοκόβεται. Μονολογώντας, ευγνωμονώ τον Γιώργο που με την απλή του Gaggia, αποποποιείται τον ρόλο του κωσμηματοπώλη των βορείων προαστίων, και σαν γνήσιος barista**, μυεί όποιον περνάει από το μαγαζί του στα μυστικά του cuping***, σερβίροντας τον καλύτερο ristretto**** της Αθήνας.

Είδαμε τόσα δελφίνια, τόση ώρα τα χαζεύαμε και δεν έχω ούτε μια φωτογραφία για να θυμάμαι την στιγμή που ζήσαμε. Τελικά με τον jewel ζούμε όλα τα παράξενα της θάλασσας και δεν έχουμε αποθανατίσει ποτέ τίποτα. Ξαφνικά μου έρχεται η ιδέα. Θυμήθηκα το «blow up», την ταινία του Antonioni. Πήρα την φωτογραφία του ημίθεου. Κοιτούσε την θάλασσα και είχε ένα περίεργο ειρωνικό ύφος. Μεγένθυνα στο πρόσωπο του. Αμέσως φάνηκε το καθρέπτισμα της θάλασσας στο φακό των γυαλιών του. Τα 7.1 mpixel μου έδιναν λίγη ακόμα μεγέθυνση. Χρειαζόμουν και άλλη μεγέθυνση. Αφαίρεσα την γυαλάδα στο photoshop και απομάκρυνα το θόρυβο. Και…

Για άλλη μια φορά, respect στον έναν και μοναδικό.

 

 

 

* Santo Domingo: Νήσος Hispaniola στην Καραϊβική
** barista: μπουφετζής
*** cupping: γευσιγνωσία καφέ
**** ristretto: ο καφές των μερακλήδων. Καφές σφηνάκι. 7-8 γρ. καφέ με μισή ποσότητα νερού (25-30ml) σε ανεβασμένη πίεση μηχανής.

Ηλίας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s