Γέμισμα μηχανισμού fixed spool…μέθοδοι και απόψεις…

Οι πετονιές που χρησιμοποιούμε στα ψαρέματά μας είτε αφορούν το γέμισμα ενός μηχανισμού είτε αρματωσιές και παράμαλλα αποτελούν τον πιο αδύναμο κρίκο ενός ψαρευτικού συστήματος.

Τα παράμαλλα αλλάζουν σχεδόν σε κάθε ψάρεμα, οι αρματωσιές είναι φτιαγμένες από σχετικά ευμεγέθεις πετονιές – όπως επίσης και το shock leader – οι μάνες των μηχανισμών όμως περνιούνται σε ένα μηχανάκι και μένουν εκεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Επειδή το πρώτο γέμισμα του μηχανισμού είναι το Α και το Ω ώστε να μην αντιμετωπίσουμε προβλήματα κατά τις εξορμήσεις μας αλλά και να εξοικονομήσουμε κανένα ευρωπουλάκι από τις πιο αραιές αλλαγές πετονιών θα αναφέρω ορισμένα πράγματα για το πώς γεμίζουμε σωστά ένα μηχανάκι fixed spool.

Ξεκινάμε λοιπόν να αναλύσουμε τις τρείς βασικότερες μεθόδους γεμίσματος.

Να σημειώσουμε εδώ ότι η βασική μας μέριμνα είναι να περάσει η πετονιά στο μηχανάκι με όσο λιγότερο στρίψιμο γίνεται αλλά και να στρώσει σωστά επάνω στην μπομπίνα. Το τελευταίο έχει κυρίως να κάνει με την ποιότητα του μηχανισμού αλλά βοηθά κατά πολύ η σταθερή κόντρα στη μάνα κατά το γέμισμα, η σταθερή θέση του μηχανισμού και το σταθερό λεβάρισμα.

Στην περίπτωση που θα γεμίσουμε την μπομπίνα με mono ένας γαϊδουρόκομπος αρκεί. Εάν μιλάμε για νήμα θα πρέπει να προσέξουμε λίγο παραπάνω γιατί έχει την τάση να γλιστρά πάρα πολύ επάνω στο μέταλλο. Γι’ αυτό πολλοί ψαράδες ή τυλίγουν μερικά εκατοστά νήματος με κολλητική ταινία ή δένουν στην μπομπίνα ένα κομμάτι λίγων μέτρων mono και μετά το συνδέουν με το νήμα με κάποιον από τους γνωστούς κόμπους line-to-line.

Εννοείται ότι σε κάθε περίπτωση το roller θα πρέπει να γυρνά πολύ άνετα και να είναι καθαρό όπως πάντοτε ενώ στις περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε και καλάμι για το τύλιγμα της πετονιάς αυτό θα πρέπει να είναι όσο πιο σκληρό γίνεται ενώ οι οδηγοί του απαραίτητα σε πολύ καλή κατάσταση και καθαροί.

Στο δια ταύτα:

1.Με τον άξονα της μπομπίνας κάθετα στον άξονα του μηχανισμού.

Αυτός ο τρόπος είναι από τους πλέον πατροπαράδοτους. Η κλασσική εκδοχή του είναι η τοποθέτηση ενός στυλό στο κέντρο του καρουλιού και το κράτημά του από ένα δικό μας άτομο όσο εμείς γεμίζουμε. Το μηχανάκι το τοποθετούμε σε ένα καλάμι για να μπορούμε να το κρατάμε άνετα και όσο γίνεται σταθερά. Ασχέτως τηλεσκοπικού ή σπαστού καλαμιού αρκεί να περάσουμε την πετονιά μόνο από τον 1ο οδηγό (που είναι πιο κοντά στο μηχανάκι).

Επειδή όπως είπαμε θα πρέπει να έχουμε όσο πιο σταθερή κόντρα γίνεται και τα χέρια δεν είναι καλά φρένα, ο Νο2 που κρατάει το στυλό καλό θα είναι να χρησιμοποιήσει δύο κομμάτια χαρτί κουζίνας τυλιγμένα σε κάθε πλευρά του στυλό που εξέχει για να παίξουν το ρόλο των φρένων. Επίσης βοηθάνε στο να μην «ανάψουν» τα χέρια λόγω της τριβής που αναπτύσσεται με την μπομπίνα.

Να θυμόμαστε εδώ ότι όπως αναφέρουν διάφορες εταιρίες (π.χ. Shimano) σε αυτή τη μέθοδο καλό θα είναι η πετονιά να ξετυλίγεται από το κάτω μέρος της. Μην με ρωτάτε γιατί…δεν ξέρω να σας απαντήσω.

Μειονέκτημα αποτελεί η μη σταθερή τάση στην πετονιά γιατί ο Νο 2 κουράζεται, βαριέται κ.λ.π. αλλά και η προβληματική στάση γεμίσματος που δεν μας επιτρέπει να ακουμπήσουμε το καλάμι κάπου σταθερά ώστε να παλατζάρει ελάχιστα.

Στην πιο σύγχρονη εκδοχή μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάποιον «σταθμό γεμίσματος» όπως αυτόν της Berkley ή κάποιο άλλο βοήθημα γεμίσματος όπως τα παρακάτω:

Berkley portable spooling station
P-line spooling assistant

Ο σταθμός της Berkley υπερτερεί σημαντικά γιατί μπομπίνα και μηχανάκι είναι σταθερά τοποθετημένα και η μόνη μεταβλητή σχετίζεται με την ταχύτητα λεβαρίσματος. Επίσης το μηχανάκι είναι τοποθετημένο σε αρκετή απόσταση από την μπομπίνα της πετονιάς.

Τέλος αποφύγετε τελείως γεμιστές όπως αυτους:

Είναι πολύ πιο δύσκολο να βρεις κατακόρυφη επιφάνεια για να τους τοποθετήσεις σε αντίθεση με αυτούς του τύπου P-line spooling assist που μπορείς να τοποθετήσεις ακόμα και στο παρμπρίζ ή στο καπό του αυτοκινήτου. Εάν δε τους τοποθετήσεις στο πάτωμα τότε εξαρχής η πετονιά σου έρχεται υπό γωνία και χειροτερεύεις το πρόβλημα του στριψίματος.

Τεράστιο πλεονέκτημα αποτελεί και το ότι δεν απαιτείται να κρατάμε την πετονιά με το χέρι μας όπως θα διαβάσουμε και παρακάτω.

Σε επίπεδο βιρινιάσματος να πω την αλήθεια δεν βοηθάει και πολύ και για εμένα αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο…

2.Με τον άξονα της μπομπίνας της πετονιάς παράλληλα με τον άξονα του μηχανισμού

Ο τρόπος αυτός χρησιμοποιεί μια απλή λογική. Τοποθετούμε το μηχανάκι σε ένα καλάμι, περνάμε και πάλι από τον 1ο ή και από παραπάνω οδηγούς τη μάνα ενώ την μπομπίνα της πετονιάς την τοποθετούμε στο έδαφος. Πως όμως?

Εάν ξετυλίξουμε την πετονιά όπως π.χ. στον 1ο τρόπο γεμίσματος αυτή θα βγει ευθεία. Εάν όμως ακουμπήσουμε την μπομπίνα στο έδαφος και τραβήξουμε την πετονιά θα δούμε αμέσως τις βιρίνες που δημιουργήθηκαν από τη μνήμη της.

Η θεωρία λέει ότι εάν ο ρότορας γυρνά κατά τη αντίθετη φορά από αυτή των δεικτών του ρολογιού (όπως τον κοιτάμε από την πίσω μεριά του μηχανισμού) πρέπει να τοποθετήσουμε την μπομπίνα της πετονιάς στο έδαφος ώστε αυτή επίσης να ξετυλίγεται με φορά αντίθετη από αυτή των δεικτών του ρολογιού. Έτσι οι βιρίνες όπως ξετυλίγονται έτσι τυλίγονται με αποτέλεσμα να μειώνεται το στρίψιμο.

Πρακτικά, και για να μην σπάτε το κεφάλι σας τοποθετείτε όπως είπαμε πιο πάνω την πετονιά στο έδαφος τυχαία στη μια πλευρά της μπομπίνας, και με τη μύτη του καλαμιού 1-1.5 μέτρα πάνω από την πετονιά ρίχνετε καμιά 20άρα μανιβελιές. Μετά χαμηλώνετε τη μύτη του καλαμιού και παρατηρείτε. Εάν η πετονιά αρχίζει κάνει τσαλίμια (μπερδέματα, στριψίματα κ.λ.π.) απλά αλλάζετε πλευρά στην μπομπίνα της (την τοποθετείτε στο έδαφος από την άλλη μεριά δηλαδή) και συνεχίζετε το γέμισμα.

Η μπομπίνα φυσικά θα πρέπει να είναι σταθερή και όχι να αναπηδά και να κυλάει από εδώ και από εκεί.

Το γέμισμα με αυτόν τον τρόπο έχει το πλεονέκτημα ότι όντως βοηθά στο να μειώνονται σε κάποιο βαθμό οι βιρίνες αλλά έχει και ένα μεγάλο μειονέκτημα. Η τάση της πετονιάς ασκείται από τα δάχτυλά μας. Αυτό πρακτικά σημαίνει άβολο μάζεμα, ανομοιόμορφη κόντρα λόγω κούρασης των δακτύλων και μηχανική κόπωση της πετονιάς η οποία μπορεί να είναι από σχεδόν μηδαμινή σε μεγάλες διαμέτρους έως και σημαντική σε πολύ ψιλές πετονιές.

Είναι πολύ χρήσιμη μέθοδος εάν για οποιονδήποτε λόγο χρειαστεί να αλλάξουμε μάνα στη μηχανάκι μας την ώρα του ψαρέματος και ταιριάζει καλύτερα στη χρήση καρουλιών πετονιάς του χιλιομέτρου και πάνω.

Tip: Επειδή είτε από τη μια, είτε από την άλλη πλευρά βιρίνες θα εμφανιστούν, ένα δεύτερο άτομο που θα μας αλλάζει πλευρά στο καρούλι κάθε π.χ. 50 μανιβελιές βοηθάει πάρα πολύ. Το ίδιο και το κοντράρισμα της μάνας με ένα πολύ μαλακό βρεγμένο πανί.

Αρκετά καλή μέθοδος, εύκολη και προκαλεί λίγα στριψίματα. Θέλει μόνο προσοχή όσον αφορά το καλό στρώσιμο όλου του μήκους της μάνας και συγκεκριμένα πολύ σταθερά τοποθετημένο καλάμι, πολύ σταθερό λεβάρισμα όπως επίσης και ασκούμενη τάση στη μάνα…

3.Με την μέθοδο του κουβά.

Η μέθοδος αυτή θυμίζει λίγο την παραπάνω. Ανοίγουμε εντελώς το καλάμι, περνάμε την πετονιά από όλους τους οδηγούς την δένουμε στην μπομπίνα του μηχανισμού. Μετά πετάμε την πετονιά σε έναν κουβά με νερό και ξεκινάμε το λεβάρισμα.

Κανονικά η μπομπίνα της πετονιάς θα «σηκωθεί» κατακόρυφα. Εάν όχι κάνουμε τα ταχυδακτυλουργικά μας χρησιμοποιώντας και κανένα 3ο χέρι για να την σηκώσουμε…

Μετά από λίγες μανιβελιές και ανάλογα με την ταχύτητα λεβαρίσματος που θα πρέπει να είναι κάπως γρήγορη (για να στέκεται όρθια η μπομπίνα της πετονιάς και να γυρνά ελεύθερα) θα δούμε την μπομπίνα να περιστρέφεται μέσα στο νερό. Δεν είμαι μηχανικός για να γνωρίζω γιατί αλλά θεωρείται ότι η τάση της πετονιάς που στρίβει κατά το γέμισμα περιστρέφει και την μπομπίνα της πετονιάς αντίθετα με αποτέλεσμα να ξεστρίβει η πετονιά.

Από την όση εμπειρία μου νομίζω ότι ο τρόπος αυτός βοηθά περισσότερο σε καρούλια των 300 μέτρων και κάτω και λεπτές πετονιές αν και ακόμα και καρούλια του χιλιόμετρου περιστρέφονται. Ισχύει ότι είπαμε παραπάνω για το άβολο της υπόθεσης αφού κι εδώ το τέντωμα της πετονιάς γίνεται από τα δάχτυλά μας αλλά η καταπόνησή της είναι σαφώς μικρότερη αφού το νερό από τον κουβά λειτουργεί σαν λιπαντικό.

Ανέφερα παραπάνω ότι σε αυτή την περίπτωση περνάμε την πετονιά από όλους τους οδηγούς. Όσο περισσότεροι οδηγοί, τόσο μεγαλύτερη η πίεση που ασκείται στην πετονιά ώστε να ξεστρίψει.

Θεωρητικά υπάρχει και ένα άλλο μειονέκτημα και έχει να κάνει με την απορρόφηση νερού κατά το γέμισμα. Για εμένα αυτό δεν ισχύει δεδομένου ότι τις πετονιές μου τις χρησιμοποιώ για αρκετά μεγάλα χρονικά διαστήματα οπότε ένα ακόμα βρέξιμο και σε γλυκό νερό μάλιστα δεν νομίζω ότι επιδρά δυσμενώς στις ιδιότητές της.

Είναι η μέθοδος που χρησιμοποιώ περισσότερο ασχέτως διαμέτρου. Εύκολη, δίνει λίγα στριψίματα και είναι μανούλα για πετονιές πολύ μικρής διαμέτρου.

Αυτά πάνω κάτω για το γέμισμα ενός fixed μηχανισμού. Μην ξεχνάμε ότι οι μέθοδοι που αναφέρθηκαν παραπάνω υπόσχονται ένα βασικό πράγμα. Τη μείωση του στριψίματος της πετονιάς κατά τη διαδικασία του γεμίσματος. Μείωση και όχι εξαφάνιση αφού η φύση του μηχανισμού fixed spool είναι τέτοια που δεν επιτρέπει σε καμία περίπτωση την εξάλειψη του ενοχλητικού αυτού φαινομένου.

Member of www.psarades.com

PASCHAL

Advertisements

2 comments

  1. καλισπερα φιλε παιζει ρολο που θα μπει η αρχη τις μπετονιας? μπροστα η πισω στην μπομπινα?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s