Κάνει το Χρώμα την Διαφορά ?

Μέρος 1ο – Εισαγωγή και θεωρητική προσέγγιση.

Στο spinning δεν υπάρχουν δόγματα. Για αυτό και θα παρακαλούσα να διαβάσετε το παρακάτω άρθρο με σκεπτικισμό χωρίς να θεωρήσετε τίποτα από όσα περιέχει δεδομένα και σωστά.
Είναι περισσότερο μια προσπάθεια παρουσίασης ενός αχταρμά από ιδέες, μεμονωμένες εμπειρίες και συλλογή πληροφοριών από το διαδίκτυο. Κατά συνέπεια είναι λάθος να θεωρηθούν κανόνες και να εφαρμόζονται κατ’ αποκλειστικότητα. Αυτονόητα, κάθε διαφωνία, διαφορετική άποψη ή αμφισβήτηση είναι ευπρόσδεκτη.

Σε όλα τα επιμέρους ζητήματα του spinning είμαστε αντιμέτωποι με διλήμματα και καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις, οι οποίες, καθορίζουν την ‘έκβαση’ της ψαρευτικής μας εξόρμησης.

Να βάλουμε μεγάλο ή μικρό τεχνητό ?
Να χρησιμοποιήσουμε popper ή minnow ?
Να σύρουμε με αργή ή γρήγορη πλεύση ?

Και η λίστα με τα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσουμε φαντάζει ατελείωτη….

Από τα πρώτα όμως και βασικά διλήμματα που πρέπει να απαντήσουμε αφορούν την επιλογή του είδους του τεχνητού και κάποια από αυτά το χρώμα του.

Όσοι προσπαθούν να εμβαθύνουν στο ζήτημα του χρώματος στύβουν το μυαλό τους να δώσουν απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα. Ερωτήματα του τύπου:

Τα ψάρια βλέπουν τα χρώματα όπως οι άνθρωποι ?
Τα τεχνητά πρέπει να μιμούνται ή να προκαλούν ?
Να μοιάζουν χρωματικά με την τροφή των αρπακτικών ή να ερεθίζουν?
Για να ξεκινήσουμε και για να μπορέσουμε να έχουμε μία όσο γίνεται πιο σφαιρική εικόνα ας παραθέσουμε πρώτα κάποια θεωρητικά στοιχεία σχετικά με τα χρώματα:

Τα χρώματα του φάσματος (τα οποία προκύπτουν από την διάθλαση του φωτός και είναι ορατά στο ανθρώπινο μάτι) είναι επτά : το κόκκινο το πορτοκαλί το κίτρινο το πράσινο το μπλε το λουλακί και το βιολετί.

Υπάρχουν 3 κύρια ή πρωτογενή χρώματα : το μπλε(Cyan) το κίτρινο(Yellow) και το κόκκινο (Magenta) – από αυτά μπορούν να δημιουργηθούν με ανάμίξη όλα τα υπόλοιπα.

Το μαύρο δεν είναι χρώμα. Είναι η απουσία χρώματος.

Το άσπρο είναι όλα τα χρώματα (η μίξη όλων των χρωμάτων). Το φως είναι άσπρο γιατί περιέχει όλα τα χρώματα του φάσματος (αυτό μπορούμε να το δούμε με την χρήση ενός πρίσματος ή ένα παράδειγμα είναι το ουράνιο τόξο όπου η ατμόσφαιρα παίζει το ρόλο του πρίσματος). – Εδώ υπάρχει μία διαφωνία από τους χημικούς που παρασκευάζουν χρωστικές ουσίες : θεωρούν το μαύρο όπως και το άσπρο χρώματα τα οποία μπορούν να παρασκευαστούν.

Τα χρώματα στην ουσία είναι το αποτέλεσμα (του μήκους κύματος του οπτικού φάσματος) της ακτινοβολίας. Κάθε χρώμα χαρακτηρίζεται από το δικό του μήκος κύματος. Είναι δηλαδή μία κωδικοποίηση του λήπτη (πχ του ανθρώπου ή του ψαριού ) ώστε να διακρίνει οπτικά τα διαφορετικά μήκη κύματος του φωτός. Στην ουσία δεν υπάρχουν χρώματα.

Ότι βλέπουμε πχ ως κόκκινο είναι απλά το φως σε κάποιο συγκεκριμένο μήκος κύματος. Εμείς βλέπουμε/ αντιλαμβανόμαστε τα μήκη κύματος που βρίσκονται μέσα στο πεδίο που καθορίζεται από το φάσμα. Για παράδειγμα στο μήκος κύματος πέρα από το βιολετί εκπέμπεται η UV (ultraviolet) ακτινοβολία που δεν είναι ορατή από την άνθρωπο.

Τα χρώματα που βλέπουμε μπορεί να προέρχονται από εκπομπή ακτινοβολίας (πχ τηλεόραση), από ανάκλαση του φωτός ( πχ τα αντικείμενα που υπάρχουν γύρω μας) ή από απορρόφηση του φωτός (πχ το μαύρο χρώμα προέρχεται από την απορρόφηση όλων των χρωμάτων του οπτικού φάσματος και θεωρητικά δεν ανακλά κανένα φως- στην πραγματικότητα ανακλά ‘ελάχιστο’ φως).

Πολλά χρώματα που βλέπουμε μπορεί να είναι το ‘άθροισμα’ δύο η περισσοτέρων χρωμάτων (μήκων κύματος). Έτσι για παράδειγμα κάτι που βλέπουμε ως κίτρινο μπορεί να εκπέμπει στην πραγματικότητα πράσινο και κόκκινο χρώμα. Το άσπρο είναι εκπομπή και η λήψη από εμάς όλου του φάσματος των χρωμάτων.

Ένα πρώτο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε από τα παραπάνω είναι ότι το κάθε χρώμα δεν είναι κοινό για όλους. Εξαρτάται από τον λήπτη. Ο κάθε λήπτης δηλαδή μπορεί να αντιλαμβάνεται διαφορετικά το κάθε μήκος κύματος του φωτός ή κάποια να μην τα αντιλαμβάνεται καθόλου.

Κατά συνέπεια αυτό που εμείς βλέπουμε σαν πράσινο τα ψάρια μπορεί να το βλέπουν διαφορετικά ή να μην το βλέπουν καθόλου (να μην μπορούν να το διακρίνουν ως ξεχωριστό χρώμα). Επίσης, κάτι που εμείς βλέπουμε ως αποτέλεσμα σύνθεσης περισσοτέρων χρωμάτων τα ψάρια μπορεί να το βλέπουν με το ένα μόνο χρώμα που αποτελεί μέρος αυτής της σύνθεσης.

Ένα δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι σκοτάδι δεν σημαίνει πλήρη έλλειψη φωτός (είναι ένα λάθος συμπέρασμα που βγάζουμε συχνά). Εάν ήταν έτσι τότε δεν θα υπήρχε ανάκλαση και δεν θα βλέπαμε κανένα χρώμα.

Μέρος 2ο – Χρώματα και βάθος.

Όπως διαβάσατε και στο άρθρο που αναφέρομαι στην αρχή τα χρώματα (δηλαδή το φως / η ακτινοβολία) σταδιακά εξαφανίζονται (φιλτράρονται) όσο μεγαλώνει το βάθος της θάλασσας – ξεκινώντας απο το κόκκινο και φτάνουμε κατά σειρά μέχρι το βιολέτι.

Όχι όμως τελείως. Η UV (ultraviolet color) ακτινοβολία παραμένει και δίνει λάμψη σε ότι είναι φθορίζον. Έτσι για παράδειγμα ένα φθορίζον ροζ σιλικονούχο φαίνεται σε πολύ μεγάλα βάθη (ας είναι ροζ).

Αυτό το σταδιακό φιλτράρισμα του φωτός (των χρωμάτων) από το νερό βασίζεται στην υπόθεση ότι το νερό είναι πεντακάθαρο.

Διάφορες οργανικές ουσίες, ιζήματα, μικροοργανισμοί καθώς και ο αέρας/κύμα αλλάζουν δραστικά όχι μόνο το βάθος (μειώνεται) στο οποίο κάθε χρώμα εξαφανίζεται αλλά και την διάταξη των χρωμάτων με την σειρά που εξαφανίζονται. Σε τέτοιες συνθήκες το κόκκινο – πορτοκαλί είναι το μόνο ορατό χρώμα σε βάθη μέχρι 7 μέτρα.

Μέρος 3ο – Αντίθεση (contrast)

Έχουν γίνει διάφορες μελέτες αναφορικά με την όραση των ψαριών. Αυτό που έχει διαπιστωθεί είναι ότι διαφορετικά είδη ψαριών έχουν διαφορετική ικανότητα να βλέπουν τα χρώματα. Για να αναφέρω μερικά παραδείγματα:

Κάποια ψάρια που ζουν και τρέφονται στο βυθό (στον πάτο) βλέπουν μόνο αποχρώσεις του γκρι και της διαφορές στην φωτεινότητα ενός τεχνητού. Ακόμη και σε μεγάλα βάθη οι διαφορές αυτές φαίνονται λόγω της UV ακτινοβολίας.

Πολλά ψάρια που ζουν κυρίως ή τρέφονται κοντά στην επιφάνεια βλέπουν όλα τα χρώματα (ακόμη και κάποια που δεν μπορεί να δει το ανθρώπινο μάτι).

Τα λαβράκια των γλυκών νερών αντιλαμβάνονται το μαύρο το καφέ το πράσινο και το κόκκινο (και τις αποχρώσεις τους).

Δυστυχώς όμως για εμάς, δεν έχουν γίνει μελέτες για όλα τα ψάρια και δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ακριβώς γίνεται. Έχοντας αυτό στο μυαλό μας θα πρέπει να βάλουμε μία νέα παράμετρο ή οποία μπορεί να μας δώσει λύση στο πρόβλημα : την ‘αντίθεση’ (contrast).

Η αντίθεση είναι αυτή που κάνει κάτι πιο ευδιάκριτο και όχι τόσο το χρώμα του. Όλοι έχουμε παρατηρήσει ότι περισσότερο τραβάει την προσοχή μας ένας σκούρος λεκές πάνω σε ένα ανοιχτόχρωμο τοίχο παρά μία πρίζα ανοιχτού χρώματος και ας έχει μεγαλύτερο μέγεθος.

Άρα οι επιλογές των χρωμάτων των τεχνητών μας θα πρέπει να γίνεται με βάση την αντίθεση που κάνουν σε σχέση με το περιβάλλον αντί του χρώματος αυτού καθ’ αυτού. Γιατί το ψάρι, ακόμη και να μην βλέπει κάποιο συγκεκριμένο χρώμα, βλέπει την σιλουέτα του τεχνητού μας.

Προσθέτοντας και αυτή την παράμετρο και εφόσον δεχόμαστε ότι το χρώμα έχει σημασία (μικρή ή μεγάλη) θα πρέπει στην επιλογή του να λαμβάνουμε υπόψη μας διάφορους παράγοντες όπως :

Ο βαθμός φωτεινότητας: καθορίζεται από το αν έχει σύννεφα ή όχι και από την ώρα της ημέρας (δηλαδή που βρίσκεται ο ήλιος). Αν είναι βράδυ καθορίζεται επίσης από άλλες πηγές φωτισμού (πχ φώτα λιμανιών – φεγγάρι κλπ)

Η κατάσταση του νερού : καθορίζεται από το αν έχει κύμα ή όχι, αν έχει θολούρα (και από τι αποτελείται αυτή) κλπ.

Το υποθαλάσσιο περιβάλλον και τα χρώματά του: βράχια, άμμος, φύκια, φυτά και πρασινάδες, πλάκες κλπ

Το βάθος που πιστεύουμε ότι πρέπει να κυνηγήσουμε τα ψάρια.

Μέρος 4ο – Συμπεράσματα.

Όπως καταλαβαίνετε από τα παραπάνω, το ερώτημα παραμένει: πρέπει τα τεχνητά μας να μιμούνται ή να προκαλούν με αφύσικους και ‘περίεργους’ χρωματισμούς? Πρέπει δηλαδή να χρησιμοποιούμε αφύσικους χρωματισμούς ώστε το τεχνητό μας να φαίνεται από όσο μεγαλύτερη απόσταση γίνεται ή κάνοντας αυτό ναι μεν το κάνουμε πιο ορατό αλλά τρομάζει ή προκαλεί αδιαφορία στα ψάρια?

Ο κάθε ένας θα πρέπει να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και να πάρει τις δικές του αποφάσεις βάση των εμπειριών του και των δοκιμών του. Και αυτό γιατί το πρόβλημα είναι αρκετά πολύπλοκο και σε μεγάλο βαθμό άγνωστο. Εμπεριέχει δηλαδή πολλές υποθέσεις και εικασίες.

Πάντως, για να μην μένουμε μόνο στην θεωρία, να σας καταθέσω την δικιά μου προσέγγιση στο ζήτημα της επιλογής του χρώματος.

Πρέπει πρώτα από όλα να τονίσω ότι για μένα το μέγεθος, το σχήμα, το action /κίνηση και οι δονήσεις που δημιουργούνται από την πλεύση του τεχνητού είναι οι πιο σημαντικοί παράγοντες.

Για να δουλέψουν όμως όλοι αυτοί οι παράγοντες, θα πρέπει πρώτα να κάνουμε την παρουσία του τεχνητού μας αισθητή μέσω της όρασης των ψαριών. Αυτό υπό ορισμένες συνθήκες είναι επιτακτική ανάγκη. Μπορεί δηλαδή να κάνει την διαφορά.

Θεωρώ λοιπόν, ότι, όπου υπάρχει πολύ τροφή (μικρόψαρα) για τους θηρευτές και ειδικά τις ώρες που αυτοί κυνηγούν, είναι καλό το τεχνητό μας να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με αυτή την τροφή.

Σε γενικές γραμμές, όταν τα νερά είναι καθαρά και η φωτεινότητα μεγάλη χρησιμοποιώ ‘απόκρυψη και παραλλαγή’. Επειδή τα ψάρια βλέπουν από μεγάλη απόσταση ‘προσπαθώ’ να ‘κρύψω’ το τεχνητό μου όσο γίνεται.

Γιατί απόκρυψη και παραλλαγή ? Γιατί αυτό κάνει η φύση. Ένα θήραμα μένοντας σχεδόν ακίνητο και με τους ανάλογους χρωματισμούς που το έχει προικίσει η φύση, προσπαθεί να καλυφθεί από τον θηρευτή. Μόλις για κάποιο λόγο κινηθεί, στέλνει κατευθείαν δονήσεις, οι οποίες, θα το αποκαλύψουν και αυτόματα θα γίνει ευάλωτο και εύκολος στόχος. Αυτό το ξέρουν τα λαβράκια και οι υπόλοιποι θηρευτές (ειδικά αυτοί που στήνουν καρτέρια).

Έτσι, εμείς τους παρουσιάζουμε μία κινούμενη τροφή η οποία κάνει μεν ότι μπορεί ώστε να μην φαίνεται οπτικά αλλά δεν μπορεί να καλύψει τον ήχο ή τις δονήσεις που παράγονται από το κολύμπι της.

Αντίθετα, όταν η ορατότητα είναι χαμηλή λόγω ώρας της ημέρας ή λόγο των νερών δεν προσπαθώ να ‘κρύψω’ το τεχνητό μου αλλά να το κάνω όσο πιο ορατό μπορώ.

Όταν η ορατότητα είναι χαμηλή οι θηρευτές δεν έχουν πολλές επιλογές και κάνουν επίθεση σε ότι μπορέσουν και δουν και μάλιστα με μεγαλύτερη ‘ανωριμότητα’.

Εδώ παίζει ρόλο η αντίθεση. Επιλέγω χρώματα που κάνουν αντίθεση με το φόντο. Πρέπει να τονισθεί ότι τα τεχνητά επιφανείας (ή που κινούνται κοντά στην επιφάνεια) έχουν φόντο τον ουρανό ενώ οι σιλικόνες όταν τις δουλεύουμε πατωτά έχουν φόντο τον πάτο. Πχ σιλικόνες άσπρες σε φυκιάδες, σκούρες σε άμμο κλπ.

Ένας πιο πρόχειρος και γρήγορος κανόνας είναι να διαλέγουμε χρώμα ίδιο με το περιβάλλον: μπλέ σε γαλάζια νερά, πρασινωπό σε πράσινα, κίτρινο και πορτοκαλί σε θολά, μαύρο και γενικά σκούρα το βράδυ κλπ.

Επίσης, διαλέγοντας τεχνητά με 2 χρωματισμούς που κάνουν αντίθεση μεταξύ τους είναι πιο ορατά από τα χρώματα αυτού καθ’ αυτού. Αυτός ο κανόνας ικανοποιεί και την θεωρία της αντίθεσης.

Βέβαια, επειδή τους κανόνες τους θέτουμε εμείς και μπορεί να κάνουμε λάθος, η μη τήρηση τους κρίνεται απαραίτητη στις περιπτώσεις που δεν έχουμε αποτέλεσμα. Η πράξη μου έχει καταργήσει τους κανόνες πάρα πολλές φορές.

Μέρος 5ο -Διάφορα tips/συμβουλές που ‘ψάρεψα’ από το διαδίκτυο.

(αν θέλουμε τις εφαρμόζουμε με προσοχή και σκεπτικισμό)

Άσπρα και ασημένια τεχνητά δουλεύουν καλύτερα σε μεγαλύτερα βάθη.

Κοντά στην δύση του ηλίου ή την ανατολή το κόκκινο δουλεύει καλύτερα

Όσο προχωρά η ημέρα ξεκινάμε με το κόκκινο και προχωράμε στην κλίμακα (κόκκινο-πορτοκαλί – κίτρινο – πράσινο – μπλε –μωβ)

Πολύ καθαρά νερά: άσπρα, διαφανή, αστραφτερά και μπλε τεχνητά. Το μπλέ είναι το πιο ορατό.

Πρασινωπά νερά: το πράσινο είναι το πιο ορατό.

‘Βρώμικα’ νερά (με χρωματισμούς από διάφορα υλικά): πορτοκαλί, πράσινο, και κιτρινοπράσινο/ λαχανί (chartreuse) είναι τα πιο ορατά. Το κόκκινο είναι ελάχιστα ορατό

Θολά νερά: το κόκκινο είναι το πιο ορατό.

Μόλις βγει ο ήλιος (λίγο φως): Μπλέ, μωβ και μαύρο δουλεύουν καλύτερα (καλό είναι να είναι κατά ένα μέρος ασημί γυαλιστερά).

Αφού έχει βγει ο ήλιος και μέχρι και μία ώρα μετά : κόκκινο και πορτοκαλί

Όταν έχει βγει για τα καλά ο ήλιος: γκρι, καφέ

Με καθόλου φεγγάρι και καθόλου άλλου είδους φωτισμό όλα τα χρώματα γίνονται αποχρώσεις του γκρί και δύσκολα διακρίνονται από τα ψάρια (τα χρώματα όχι τα τεχνητά).

Την νύχτα το μαύρο κάνει την καλύτερη αντίθεση με τον ουρανό. (επίσης καλές επιλογές είναι το μωβ και το σκούρο μπλε)

Τεχνητά με χρώματα φτιαγμένα ολογραφικά αντανακλούν διαφορετικά χρώματα σε διαφορετικές συνθήκες οπότε είναι ορατά σε περισσότερες περιπτώσεις.

Το μαύρο το μπλέ και τα υπόλοιπα σκούρα χρώματα είναι καλά για τεχνητά επιφανείας (ή κοντά στην επιφάνεια ) γιατί φαίνεται καλύτερα η σιλουέτα τους.

Το ασημί κάνει καλή αντίθεση με το μαύρο ή το σκούρο μπλέ

Επίσης καλή αντίθεση κάνουν τα πορτοκαλί και πράσινα τεχνητά με μαύρη ράχη

Τις νύχτες με φεγγάρι καλή επιλογή είναι ένα μαύρο τεχνητό με αντανακλάσεις γιατί εκτός από την αντίθεση του μαύρου με τον ουρανό οι αντανακλάσεις από το φως του φεγγαριού το κάνουν πιο ορατό.

Άρθρο από

Member of www.psarades.com

Νίκος (nikonline)


Advertisements

4 comments

  1. Για να κάνω σχόλια ή παραττηρήσεις, θα πρέπει να το ξαναδιαβάσω – μελετήσω.
    Για την πρώτη και απλή ανάγνωση μου φάνικε αρκετά καλό και κατατοπιστικό, ίσως τέτοια άρθρα μας βοηθήσουν να καταλάβουμε κάτι πάρα πάνω από αυτά που νομίζουμε ότι ξέρουμε

  2. ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ. ΔΟΜΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΗ..ΑΠΟ ΠΡΩΣΟΠΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΣΤΕΚΟΥΝ ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΨΑΡΕΜΑ! ΦΕΕΕΕΥΓΩ ΚΑΙ ΠΑΩ ΓΙΑ SPINNING!!!

  3. den tha soy ma9o0n sto internet pos na kaneis spinning..mno an vgeis ekso prokite na matheis..!!

  4. Σωστοοοος εγκρίνω και επ αυξάνω αλλά θα ήθελα να μάθω πως ξεκίνησες την τεχνική. Σου ήρθε η φώτιση από τον ουρανό?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s